واین دل من شود از فتنه چشم به دونیم

بیم ده بیم ، که زلف تو فسون ها داند

که از آن خیره شود جان و دل مرد حکیم

بیم آنست که چشم تو شود فتنه طراز

بینم آن زلف تو خمیده برآن عارض تو

چون تهی دستی خمیده بر مرد کریم

جای آن زلف مده خیره بر آن عارض پاک