بینم آن زلف تو خمیده برآن عارض تو

که از آن خیره شود جان و دل مرد حکیم

بیم آنست که چشم تو شود فتنه طراز

واین دل من شود از فتنه چشم به دونیم

چون تهی دستی خمیده بر مرد کریم

جای آن زلف مده خیره بر آن عارض پاک

دوزخی را نبود جای به جنات نعیم