هم بدین گونه دل خلق ببرد ابراهیم

خلق بفریبی زان عارض چون آتش و گل

ای گل و آتش با عارض تو یار و ندیم

آتش و گل به هم آوردی و بردی دل خلق

پشتم از هجر تو شد گوژتر از قامت دال

ای دهان تو بسی تنگ تر از حلقه میم

کودک از ابجد جز جیم نخواند زین پس