زهی برآنکه نهد روی دل برین درگاه

روان فزاید خاک درش به عظم رمیم

به چشم زایر این آستان بود روشن

هرآنچه گشت به سینا نهان زچشم کلیم

به رای صافی و دین درست و قلب سلیم

من این قصیده بهنجار « ازرقی » گفتم

« برآن صحیفه سیمین مساز مشک مقیم »