ازیرا سوی او پویی به گاه رفتن و گشتن

تو زان طفلان یکی بودی جدا گشته از آن اختر

چنان سنگ فلاخن از کف مرد فلاخن زن

به دور افتادی از مادر ولی آهنگ او داری

یکی ذروه است اندر کهکشان میدان مام تو

تو پویی سوی آن ذروه چو ذره زی که قارن

چو از مادر جدا ماندی فنون مادری خواندی