تو پویی سوی آن ذروه چو ذره زی که قارن

به دور افتادی از مادر ولی آهنگ او داری

ازیرا سوی او پویی به گاه رفتن و گشتن

یکی ذروه است اندر کهکشان میدان مام تو

چو از مادر جدا ماندی فنون مادری خواندی

بزادی کودکانی چند زیباروی و سیمین تن

بزادی کودکان یک یک پس افکندی به صحراشان