بزادی کودکان یک یک پس افکندی به صحراشان

تو پویی سوی آن ذروه چو ذره زی که قارن

چو از مادر جدا ماندی فنون مادری خواندی

بزادی کودکانی چند زیباروی و سیمین تن

ولی آنان همی گردند مادر را به پیرامن

اصول مادری زین جا به گیتی گشت پابرجا

که نشکیبد ز مادر هرچه کودک ابله و کودن