ستودمت نادیده بعد از دو قرن

شمیدی به پیش عدو چون شمن

کنون در رکاب تو از فر تو

درد چرم بر پیل و بر کرگدن

چو مر مصطفی را اویس بس قرن

ز بیداد گردون و جور جهان

دلم گشته چون چشمه پر وزن