تو دگر برگل روی از مژگان آب مزن

تا به چند ای گل نازک ز چمن دلگیری

خیز و با من قدمی نه به تماشای چمن

صبحدم بر رخ گل آب زند ابر بهار

شادی دشمن و آزار دل دوست مخواه

زان که چون گریه کند دوست ، بخندد دشمن

دل قوی دارکه ما نیز خدایی داریم