بیشه ها بر دو لب رود، چو خط لب یار

ازگل لعل بود رشگ یواقیت عدن

زنده رود از اثر مستی باران گذرد

سرخوش و عربده جو رقص کن و دستک زن

ذوق را راه گذر گیرد و دل را دامن

چار باغش که نشانی ز ملوک صفوی است

می دهد روز و شبان یاد از آن عهدکهن