چار باغش که نشانی ز ملوک صفوی است

سرخوش و عربده جو رقص کن و دستک زن

بیشه ها بر دو لب رود، چو خط لب یار

ذوق را راه گذر گیرد و دل را دامن

می دهد روز و شبان یاد از آن عهدکهن

دیو مانند، رده بسته درختان ز دو سو

چون دلیران یل پیل تن شیر اوژن