می دهد روز و شبان یاد از آن عهدکهن

بیشه ها بر دو لب رود، چو خط لب یار

ذوق را راه گذر گیرد و دل را دامن

چار باغش که نشانی ز ملوک صفوی است

دیو مانند، رده بسته درختان ز دو سو

چون دلیران یل پیل تن شیر اوژن

وان مساجدکه برد دل ز برون و ز درون