ور دلت بسته یاران دیارست ، بخواه

کش نفوری تو چو افریشته از اهریمن

تو به دجال و فتن های نهانش منگر

کاوه را بین که برون آمد و زد بیخ فتن

آمد کار خود از بارخدای ذوالمن

آن خدایی که ز پیراهن فرزند عزیز

ساخت دربیت حزن ، چشم پدر را روشن