خندان خندان جوانیم دزدید

با پنجه روزگار مردافکن

شد لاشه عمر پیر و فرسوده

وبن کره بخت همچنان توسن

خردک خردک ، زمانه رهزن

گریان گشتم ز پیری و خندید

بر گریه من ستاره ربمن