نه لابه رستمم در آن مستی

کز فیض تو بود ساحتم گلشن

بودم سرمست قوت بازو

چو بر لب هیرمند، روبین تن

بنمودی ره نه پند پشیوتن

ناگاه زکید زال گردون ، زد

پیری تیری به چشمم از آهن