حرص چون دهان بگشود، عقل راببندد چشم

وز خراج عمان ساخت لشگر خود آبادان

برد زحمتی بی مر یافت اجرتی کمتر

لیک ره نشد نزدیک بین قبرس و عمان

گم شود سرچشمه چون فزون شود باران

هر ملک به ملک خویش، خاک ها بیفزاید

تا به کام دل یک چند اندر آن دهد جولان