هر ملک به ملک خویش، خاک ها بیفزاید

لیک ره نشد نزدیک بین قبرس و عمان

حرص چون دهان بگشود، عقل راببندد چشم

گم شود سرچشمه چون فزون شود باران

تا به کام دل یک چند اندر آن دهد جولان

کم شود به هر میدان از شمار مردم ، لیک

نی فزون شود نی کم ، زین فراخنا میدان