چار مرد دانشمند، در عشیره ای رفتند

خواند آن یک از پازند خواند این یک از قرآن

معنیش ندانسته ، بر حمایتش خیزند

آن معاشران همرنگ، وین محامیان غضبان

تا یکی سخن گویند , در سعادت ایشان

ابلهان نخستین بار، در به میهمان بستند

وان مبشران ماندند، بی پناه و سرگردان