هم نفور شد روحم ، زین گروه بی وجدان

ایزدا کرامت کن ، در فضای آزادی

گوشه ای که بشتابم سوی او از این زندان

زانکه سیرشد طبعم زبن فضای پروحشت

طبع من نیارد خواست ، نعمتی چنین تیره

تیر دیده دانا، باد کله نادان

فکر قادرم دادی ، اینت برترین رحمت