زان بیشه های صعب گذشتی به رزمگاه

چون سیل خانه کوب که خیزد ز هرکران

تو با قلیل مایه سپه ، تاختی به رشت

کرده سپر به پیش اجانب تن و روان

کانجا پلنگ را نتوان راند با سنان

مرداب های موحش و آن سنگلاخ ها

بگذاشتی ، چو تیر که پرگیرد ازکمان