کانجا پلنگ را نتوان راند با سنان

تو با قلیل مایه سپه ، تاختی به رشت

کرده سپر به پیش اجانب تن و روان

زان بیشه های صعب گذشتی به رزمگاه

مرداب های موحش و آن سنگلاخ ها

بگذاشتی ، چو تیر که پرگیرد ازکمان

اندر میان دشمن رفتی و آمدند