گفتم ز چه رو حیران شده ای

از زمردسبز، کان از برکان

دیدم شب دوش کافروخته شمع

می سوخت ولی خشکش مژگان

رقصی بنمای اشکی بفشان

گفتا که چنان مستم ز هوا

کم بی خبر است قالب ز روان