دانا به ملک گو: بیمار تو را سخت

وز خواب و خورش مانده چو مستسقی عطشان

یکباره رهاکرده طریق خرد و عقل

بالمره نظر بسته ز عز و شرف و شان

درد طمع و حرص گرفته است گریبان

اندر دهن نفسش ، دندانی خرد است

ابلیس مر آن را زده هر روز به سوهان