چون آز و طمع گردد با جان تو مقرون

برکندن آن از ته دل وز بن دندان

دندان خرد را چو خوردکرم طمع ، نیست

دندان خرد، آن را دندان طمع خوان

پیوسته خجل گردی اندر بر اقران

هر درد که داری تو ز آز و طمع توست

دندان طمع کن که شود درد تو درمان