هنگام آن که گل دمد از طرف بوستان

هر مرغکی به شاخ گلی آشیان گرفت

جز من که دور مانده ام از جفت و آشیان

از طرف بوستان بفتادم به حبس و بند

مرغان باغ را کند از آشیان جدا

چون شد به باغ مرد دژآهنگ ، باغبان

خونابه ریزم از مژه بر عارضین چنانک