خونابه ریزم از مژه بر عارضین چنانک

هنگام آن که گل دمد از طرف بوستان

مرغان باغ را کند از آشیان جدا

چون شد به باغ مرد دژآهنگ ، باغبان

بر برگ شنبلید چکد آب ناردان

آن شکوه ها که داشت دل اندر نهان ز من

زاشگ روان به روی من آورد ناگهان