بر برگ شنبلید چکد آب ناردان

مرغان باغ را کند از آشیان جدا

چون شد به باغ مرد دژآهنگ ، باغبان

خونابه ریزم از مژه بر عارضین چنانک

آن شکوه ها که داشت دل اندر نهان ز من

زاشگ روان به روی من آورد ناگهان

دارم بسی شگفت که مژگان حدیث دل