آن شکوه ها که داشت دل اندر نهان ز من

چون شد به باغ مرد دژآهنگ ، باغبان

خونابه ریزم از مژه بر عارضین چنانک

بر برگ شنبلید چکد آب ناردان

زاشگ روان به روی من آورد ناگهان

دارم بسی شگفت که مژگان حدیث دل

بی گوش چون شنیدو چسان گفت بی زبان