زاشگ روان به روی من آورد ناگهان

خونابه ریزم از مژه بر عارضین چنانک

بر برگ شنبلید چکد آب ناردان

آن شکوه ها که داشت دل اندر نهان ز من

دارم بسی شگفت که مژگان حدیث دل

بی گوش چون شنیدو چسان گفت بی زبان

هر لحظه ای خروش مغانی برآورم