دارم بسی شگفت که مژگان حدیث دل

بر برگ شنبلید چکد آب ناردان

آن شکوه ها که داشت دل اندر نهان ز من

زاشگ روان به روی من آورد ناگهان

بی گوش چون شنیدو چسان گفت بی زبان

هر لحظه ای خروش مغانی برآورم

زین آذری که هست به جان و دلم نهان