چونان که دارم آذر برزین میان جان

هر لحظه ای خروش مغانی برآورم

زین آذری که هست به جان و دلم نهان

کآذرگشسب دارم اندر میان دل

نشگفت ، ازین دو آتش سوزان که با منست

کاین حبسگاه تیره شود قبله مغان

چون بنگرم در آینه بر دو رخان زرد