کاین حبسگاه تیره شود قبله مغان

کآذرگشسب دارم اندر میان دل

چونان که دارم آذر برزین میان جان

نشگفت ، ازین دو آتش سوزان که با منست

چون بنگرم در آینه بر دو رخان زرد

دل گیردم ز انده و اشگم شود روان

شد زعفران من سبب گریه از چه روی