دل گیردم ز انده و اشگم شود روان

نشگفت ، ازین دو آتش سوزان که با منست

کاین حبسگاه تیره شود قبله مغان

چون بنگرم در آینه بر دو رخان زرد

شد زعفران من سبب گریه از چه روی

گر شد به خاصیت سبب خنده زعفران

چون بربط شکسته به کنجی فتاده ام