بیابم آن شکرستان بی نهایت را

که روز و شب نشمارم چه خوش بود به خدا

چو گل شکفته شوم در وصال گلرخ خویش

رسد نسیم بهارم چه خوش بود به خدا

که برد صبر و قرارم چه خوش بود به خدا

امانتی که به نه چرخ در نمی گنجد

به مستحق بسپارم چه خوش بود به خدا