فتاده دیدم دل را خراب در راهش

که بامداد سعادت دری گشاد مرا

مگر به خواب بدیدم که مه مرا برداشت

ببرد بر فلک و بر فلک نهاد مرا

ترانه گویان کاین دم چنین فتاد مرا

میان عشق و دلم پیش کارها بوده ست

که اندک اندک آیدهمی به یاد مرا