که تو خود عشق را مبنایی ای زن

بغلطد اشک انجم ، چون بر طفل

تو چشم از خواب خوش بگشایی ای زن

طبیعت جذبه عشق از تو آموخت

طبایع گاه لطف و گاه قهرند

تو لطف از فرق سر تا پایی ای زن

بهشت واقعی جایی است کز مهر