طبایع گاه لطف و گاه قهرند

تو چشم از خواب خوش بگشایی ای زن

طبیعت جذبه عشق از تو آموخت

که تو خود عشق را مبنایی ای زن

تو لطف از فرق سر تا پایی ای زن

بهشت واقعی جایی است کز مهر

تو با فرزندگان آنجایی ای زن