همایون شاخه طوبایی ای زن

بهشت واقعی جایی است کز مهر

تو با فرزندگان آنجایی ای زن

تواضع را چو خیزی پیش شوهر

دربغا گر تو با این هوش و ادراک

به جهل از این فزون تر پایی ای زن

دریغا کز حساب خود وطن را