من که به تن ز عافیت داشتمی لباس ها

آتش کید آسمان سوخت تنم ، دریغ من

ز آب دو دیده ، بیخ غم برنکنم ، دریغ من

بس عجبست کاین چنین عور تنم ، دریغ من

این فلک قبا دورنگ ازسر حیله برکشید

از تن عافیت برون پیرهنم ، دریغ من