ستمکش و عصبی تلخ کام و خوار و زبون

چه حکمتی است که بینیم ما به عالم خواب

بسی مثال که باشد به راستی مقرون ؟

به کودکی ز جفای مربیان ، بودم

نیافتم خورش خوب از آنکه گفت پدر

که هوش طفل شود کم چو یافت لقمه فزون

به هجده سالگی اندر، پدر بمرد و مرا