که نیست با حسد و رشگ ، خاطرم مقرون

ازآن سپس منم ونظم ونثروعلم وهنر

که هریکی را خصمی است چیره چون گردون

من از حسود به رنجم ولی هزاران شکر

مراست روحی خالی ز عجز و ذلت و ضعف

مرا دلی است مبرا ز مکر و کید و فسون

پدر به عفت و شرمم چنان مودب ساخت