حیا به شرع پیمبر بزرگ تر صفتی است

مرا دلی است مبرا ز مکر و کید و فسون

پدر به عفت و شرمم چنان مودب ساخت

که گشت شرم و حیا با ضمیر من معجون

ولی دریغ که من زین صفت شدم مغبون

حیا برفت و وقاحت به جای او بنشست

زمانه گشت دگرگون و خلق دیگرگون