مرهمی کرده به آب غیرت وهمت عجین

جز مگر داغ دل ، از پیشینگان برجا نماند

مرده ریکی کان به کار آید به عهد واپسین

لیک بر آن داغ ها فردوسی طوسی نهاد

از سخن بنهاد دارویی مفرح در میان

تا بدان خرم کنند این قوم دل های حزین

تا برافروزند روزی بابکانی دوده را