محنت ده قرنش از کژی به پالاید روان

این هماوندان و بی مرگان ز بهر داد و دین

باش تا پیدا کند گوهرنژاد پارسی

وز هنرمندی سیاهی ها بشوید زین نگین

همچنان کز جامه ، شوخی بسترد زخم کدین

خصم ایران را گرو ماند دل اندر بند غم

راست چون انگشت « ازهر» در میان زولفین