شد ز آفتاب روبت این ذره در تکاپو

گفت این روش نیاید برگرد کاین نشاید

درویش را نباید پیش ملک هیاهو

گفتم رخ نکویت بازم کشید سویت

هرسو که آفتابی است ذرات را شتابی است

مقهور احتسابی است این کارگاه نه تو

هرچ آن که در جهانند عشاق مهربانند