هرچ آن که در جهانند عشاق مهربانند

شد ز آفتاب روبت این ذره در تکاپو

هرسو که آفتابی است ذرات را شتابی است

مقهور احتسابی است این کارگاه نه تو

زی نیکویی دوانند تا خود شوند نیکو

هستی به چرب دستی در حالتست و مستی

عشقست کنه هستی حسن است غایت او