چون ز مژگان برگشایم خون بدرد زاد و بوم

چون عصای موسوی پیچان و من موسای او

چون رخ زردم ز خوناب مژه گیرد نگار

بشکفد برگلبن طبعم گل رعنای او

ارغوانی حله پوشد خاک مشک اندای او

از نهیب آه من ، بیدار ماند تا سحر

آسمان ، با صدهزاران چشم شب ییمای او