ارغوانی حله پوشد خاک مشک اندای او

چون رخ زردم ز خوناب مژه گیرد نگار

بشکفد برگلبن طبعم گل رعنای او

چون ز مژگان برگشایم خون بدرد زاد و بوم

از نهیب آه من ، بیدار ماند تا سحر

آسمان ، با صدهزاران چشم شب ییمای او

تفته چون دوزخ سریرم ، هرشب ازگرمای تب