از نهیب آه من ، بیدار ماند تا سحر

بشکفد برگلبن طبعم گل رعنای او

چون ز مژگان برگشایم خون بدرد زاد و بوم

ارغوانی حله پوشد خاک مشک اندای او

آسمان ، با صدهزاران چشم شب ییمای او

تفته چون دوزخ سریرم ، هرشب ازگرمای تب

من چو مرد دوزخی نالیده از گرمای او