آسمان ، با صدهزاران چشم شب ییمای او

چون ز مژگان برگشایم خون بدرد زاد و بوم

ارغوانی حله پوشد خاک مشک اندای او

از نهیب آه من ، بیدار ماند تا سحر

تفته چون دوزخ سریرم ، هرشب ازگرمای تب

من چو مرد دوزخی نالیده از گرمای او

محشر کبراست گو پیکرم ، کش تاب تب